zoeken binnen de website

Leren van pijnlijke ervaringen

Carolien Schoenfeld

door: Carolien Schönfeld | 15 mei 2012

Het parlementair onderzoek dat volgens de laatste berichten in de herfst van start zal gaan, zou antwoord moeten geven op een aantal vragen die al bijna zo oud zijn als de weg naar Rome: waarom heeft de overheid toch zoveel ICT-problemen? Waarom keer op keer die beveiligingslekken, waarom al dat geld verspild aan mislukkingen, waarom lopen projecten vertraging op?

Ook de oorzaken zijn allang bekend: te grote ambitie en daarmee verbonden: de vaak enorme complexiteit en grootte van de projecten, slecht opdrachtgeverschap van de overheid en ‘het gevaarlijke leveranciers-enthousiasme’ voor nieuwe, nog onbewezen technologie.
Dit gaf de Rekenkamer in 2008 al aan. Ook internationaal gelden deze vier zaken als dé oorzaak voor de vele dure mislukkingen op IT-gebied, niet alleen bij de overheid, maar ook bij het bedrijfsleven. De Tweede Kamer gaat zich nu ook buigen over de vraag, wat eigenlijk met de uitkomsten van vorige onderzoeken is gedaan, zoals met de conclusies van de Rekenkamer uit 2008.

Wat moeten Kamerleden weten over ICT?

Op het online-kladblok van iBestuur wordt deze week besproken, wat Kamerleden aan ICT-kennis zouden moeten hebben, om hun werk als ‘controleurs’ – en, denk ik dan bij mezelf, ook als opdrachtgevers!! – van ICT-projecten bij de overheid goed te doen. Voor mij staat wel vast, dat Kamerleden – naast bijspijkercursussen in overheidsfinanciën en Openbaar Bestuur – ook over ICT moeten worden bijgeleerd.

Hoe zo’n cursus in elkaar moet steken: dat is nog niet zo eenvoudig, daar moet je eens even goed voor gaan zitten. Natuurlijk moet het over de hoofdlijnen gaan zoals: wat is een systeem, hoe zit een project in elkaar, wat zijn de beveiligingsrisico’s van ICT, waarom gaat het zo vaak mis en wat doen ze er in het buitenland aan?.

In 2007 was er een Kamerdebat over de hoge software-uitgaven van de overheid. Dat ging als volgt. Een van de Kamerleden vraagt in dat verband: “De minister zegt dat er standaarden zijn waaraan projecten moeten voldoen voordat zij van start gaan. Welke standaardmethodieken worden gebruikt?”
Waarop de minister repliceert: “Ja, ik heb daarover iets tamelijk ingewikkelds op schrift gekregen. Mij helpt het nauwelijks en ik weet ook niet of het u helpt. Er zijn projectmanagementtechnieken zoals Prince, beheerstechnieken zoals ITIL, programmeertechnieken zoals CMM en ontwikkeltechnieken zoals COBIT. Ik zie dat u begrijpend knikt’. De Kamervoorzitter zegt daarop: ‘De Kamer staat voor niets, dat ziet u!”

Kijk, dat is nou een typisch geval van géén hoofdlijnen, zou ik zeggen en het is al even bizar dat de minister hiermee weg is gekomen. Het hele niveau van debatten over ICT in de Kamer moet dus flink omhoog, Dat betekent in de eerste plaats dat de ambtelijke top ICT serieuzer moet nemen en de minister niet op zo’n rare manier moet laten zwemmen…

Ik geloof in leren van ervaringen; daar zal ik in mijn weblog graag en veel aandacht aan besteden. Laat al die ICT-speak en het Engelse en Amerikaans jargon maar zitten, en vertel de politieke bestuurders waar het misgaat en hoe het beter kan!

Carolien Schönfeld heeft een lange loopbaan bij de overheid als auditor en ICT-leidinggevende achter de rug; zij is nu ZZP-er en publiciste

tags: ,

Reactieformulier

De met een * gemarkeerde velden zijn verplicht. U ziet eerst een voorbeeld en daarna kunt u uw bijdrage definitief plaatsen. Uw e-mailadres wordt niet op de site getoond. Reacties zonder achternaam worden verwijderd. Anoniem reageren alleen in uitzonderlijke gevallen in overleg met de redactie. U kunt bij de vormgeving van uw reactie gebruik maken van textile en er is beperkt gebruik van html mogelijk.