zoeken binnen de website

Onderhuidse pijn

Arjan Widlak

door: Arjan Widlak | 17 juli 2019

Juni was de ‘chipmaand’ voor huisdieren, want in de vakantieperiode is het aantal vermiste huisdieren het hoogst. Achter zo’n lijst vermissingen gaat pijn, verdriet en onzekerheid schuil. Waar is onze hond? Leeft onze kat nog? Het lijken vragen die met de informatie-infrastructuur van vandaag op te lossen moeten zijn, toch?

De rubriek Digitaal verdwaald toont opzienbarende en frustrerende ervaringen in de digitale wereld. Zelf een ervaring gehad? Mail ons!

Er zijn kleine chips, waaruit je een klein beetje informatie, een tag, kunt aflezen met radiogolven. Ze heten RFID-chips. Ze zijn klein genoeg om onder de huid te passen. Het is al mogelijk om je huisdier te chippen en je adres bij die tag te registreren. En als we dit belangrijk vinden, is het zelfs aan de bevolkingsadministratie te koppelen, zodat de adresgegevens actueel blijven. Dus wat is het probleem?

Ik vroeg het me af, omdat het Algemeen Dagblad schreef over Rieke Oosterveld, die de petitie ‘Waar ben je nou?’ startte. Ze wil een landelijk meldpunt voor doodgevonden huisdieren. Tienduizenden mensen op petities.nl ondertekenden om aan te geven dat ze ook antwoorden willen over hun vermiste huisdier.

Niet alleen Rieke, maar iedereen lijkt er eigenlijk voorstander van om huisdier en eigenaar bij elkaar te kunnen vinden, al is het vaak om andere redenen. Gemeenten wijzen hun burgers graag op hun verantwoordelijkheden, want de dierenasiels zitten vol. Tweede Kamerlid De Groot (D66) diende een motie in om katten verplicht te chippen, want zwerfkatten zijn slecht voor de vogelstand en verspreiden de ziekte toxoplasmose. Ook de dierenbescherming is voor. Dus waarom kan niet iedereen met een telefoon zo’n chip lezen, zodat bij elk gevonden huisdier snel het baasje gevonden kan worden?

De oorzaak lijkt zowel technisch als politiek. Het soort chips in huisdieren is van een kleiner type, waardoor je telefoon ze niet kan lezen. Je hebt er een speciale uitlezer voor nodig, die zo’n honderd euro kost. Daarom zijn ze niet overal beschikbaar. En dus komen gevonden dieren niet altijd op een plek waar de chip wordt uitgelezen.

Een slimme oplossing betekent dus vooral een uniforme oplossing, zodat dieren altijd op een plek komen, waar de chip wordt uitgelezen. Voor burgers zijn er uniforme regels. Zij mogen dieren niet zomaar in de tuin begraven of in de kliko gooien. Dus waarom geen uniform beleid voor gemeenten, de politie en Rijkswaterstaat?

De minister ziet echter meer in een oplossing per gemeente. Nu maar hopen dat, als dit straks gemeentelijk is georganiseerd, huisdieren zich goed aan hun postcodegebied houden.

Arjan Widlak is directeur en onderzoeker bij Stichting Kafkabrigade, een organisatie die onnodige bureaucratie opspoort en oplost. Arjan publiceert regelmatig over de impact van informatietechnologie op het openbaar bestuur.

Deze bijdrage is eerder (11 mei 2019) geplaatst in Het Financieele Dagblad

[Inmiddels heeft minister Schouten op 19 juni een brief naar de Tweede Kamer gestuurd. Daarin staat dat zij een proef wil starten met gemeenten om het chippen van katten lokaal verplicht te stellen. Een extern bureau zal onderzoeken of een landelijke verplichting een oplossing kan zijn voor problemen die gemeenten ervaren. Op het bijeenbrengen van baasje en huisdier of antwoorden voor burgers met een vermist huisdier gaat de brief niet in en wordt niet geëvalueerd in het onderzoek.]

tags: , ,

Reactieformulier

De met een * gemarkeerde velden zijn verplicht. U ziet eerst een voorbeeld en daarna kunt u uw bijdrage definitief plaatsen. Uw e-mailadres wordt niet op de site getoond. Reacties zonder achternaam worden verwijderd. Anoniem reageren alleen in uitzonderlijke gevallen in overleg met de redactie. U kunt bij de vormgeving van uw reactie gebruik maken van textile en er is beperkt gebruik van html mogelijk.