Andere regio’s en landen investeren ondertussen fors in strategische rekenkracht. Rekenkracht wordt steeds belangrijker voor AI, life sciences, industriële innovatie, nieuwe materialen, energieoptimalisatie en digitale weerbaarheid. En die rekenkracht bestaat niet abstract in de cloud. Ze vraagt om fysieke infrastructuur. Om chips, energie, netwerken, koeling, ruimte en dus ook datacenters.
Mijn zorg is niet dat we te kritisch zijn op datacenters. Mijn zorg is dat we het debat te eenzijdig voeren. We bespreken uitgebreid de maatschappelijke kosten van rekenkracht, maar veel minder de economische kosten van het ontbreken ervan.
Als wij rekeninfrastructuur vooral benaderen als iets wat ruimte inneemt, energie verbruikt en moet worden beperkt, terwijl elders wordt geïnvesteerd in de capaciteit die straks mede bepaalt waar innovatie, bedrijven en talent landen, kan onze terughoudendheid zelf een economisch risico worden.
Dat betekent niet dat ieder datacenter wenselijk is. Juist bij schaarste moeten we selectiever worden.
Welke rekenkracht heeft onze economie werkelijk nodig? Welke toepassingen dragen bij aan innovatie, vestigingsklimaat, economische veiligheid en strategische autonomie? En hoeveel schaarse ruimte en energie zijn we bereid daarvoor beschikbaar te stellen? Dat zijn relevantere vragen dan alleen hoeveel datacenters we nog willen toestaan.
Ruimte voor rekenkracht
De afgelopen tijd merk ik dat ik me steeds meer zorgen maak over de manier waarop we in Noord-Holland over datacenters spreken. De discussie gaat vaak over ruimte, energie, water, netcapaciteit en impact op de leefomgeving. Dat zijn terechte vragen. Maar ik vraag me af of we onszelf langzaam klemzetten in een debat dat vooral gaat over wat er niet kan.
Wie onvoldoende toegang heeft tot strategische rekenkracht, loopt het risico dat ook innovatie, investeringen en bedrijvigheid elders landen
Voor een individuele gemeente kan het logisch zijn om te zeggen dat een datacenter beter ergens anders kan landen. Maar als iedere gemeente zo redeneert, kunnen we collectief eindigen met een uitkomst die niemand bewust heeft gekozen.
Een regio die voor een steeds belangrijkere productiefactor afhankelijker wordt van infrastructuur elders. En zo’n achterstand kan zichzelf versterken. Waar hoogwaardige rekenkracht beschikbaar is, landen ook bedrijven, kennis, investeringen en talent. Zulke ecosystemen bouw je niet zomaar opnieuw op. Dan hebben we misschien lokaal iets voorkomen, maar internationaal terrein verloren.
Daarom denk ik dat we minder behoefte hebben aan generiek datacenterbeleid en meer aan een strategie voor rekenkracht. Niet kritiekloos accommoderen. Maar ook niet onszelf uit de wedstrijd reguleren. De vraag is uiteindelijk niet alleen welke datacenters we willen tegenhouden. De vraag is vooral welke economische voorsprong we bereid zijn elders te laten ontstaan.
Want wie onvoldoende toegang heeft tot strategische rekenkracht, loopt het risico dat ook innovatie, investeringen en bedrijvigheid steeds vaker elders landen.
En wat eenmaal clustert, haal je niet eenvoudig terug.
Plaats een reactie
U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.