Onlangs hoorde ik een hoogleraar bestuurskunde spreken over de opkomst van AI in de volksvertegenwoordiging. Moties die met één druk op de knop worden gegenereerd. Schriftelijke vragen die door systemen worden geoptimaliseerd. En misschien nog wel interessanter antwoorden die door dezelfde technologie worden geproduceerd. De vraag dringt zich op: als AI straks vragen stelt en AI daarop antwoord geeft, waar blijft dan de volksvertegenwoordiger?
Hightech politiek, lowtech verkiezingen
Het is een wonderlijk tijdsbeeld. In de Statenzaal wordt gesproken over kunstmatige intelligentie die moties schrijft, amendementen formuleert en zelfs antwoorden van bestuurders genereert. Algoritmes die de democratie niet alleen ondersteunen maar langzaam beginnen te bevolken. Ondertussen zitten wij in het stemhokje nog altijd met een rood potlood. Alsof we in een Tesla stappen om vervolgens met een paardenkar naar huis te rijden.
Een ongemakkelijke gedachte. Maar misschien nog ongemakkelijker is iets anders.
We vertrouwen diezelfde technologie blijkbaar genoeg om haar een rol te geven in onze democratische besluitvorming maar niet genoeg om onze stemmen te tellen. Want stemmen? Dat doen we met papier. En tellen? Dat doen we met mensen. Heel veel mensen. Die zich vergissen, stapels verwisselen, turven overslaan en soms zoals recent weer tot hertellingen en zelfs lotingen moeten overgaan om een zetel toe te wijzen.
Ik heb het nog meegemaakt: de introductie van de stemcomputer. Binnen tien minuten na sluiting van het stembureau een uitslag. Snel, efficiënt en met een foutmarge die verwaarloosbaar was. Gemeenten investeerden erin, burgers raakten eraan gewend.
En toen werd alles afgeschaft.
De grootste kwetsbaarheid van het huidige systeem is niet een hacker buiten het stemlokaal maar een vermoeide teller binnen
Niet omdat het fout ging. Niet omdat de uitslagen onbetrouwbaar waren. Maar omdat het mogelijk zou zijn dat iemand van buitenaf de stemming zou kunnen beïnvloeden. Een theoretisch risico werd doorslaggevend. En dus keerden we terug naar papier en potlood. Naar het idee dat tastbaarheid gelijk staat aan betrouwbaarheid. Maar ondertussen?
Ondertussen laten we AI meeschrijven aan politieke teksten. Ondertussen vullen algoritmes kieswijzers in zonder dat altijd duidelijk is wie de input levert. Ondertussen schuift technologie steeds verder de kern van onze democratie in. Blijkbaar vertrouwen we AI genoeg om onze politieke inhoud te beïnvloeden maar niet genoeg om onze stemmen te tellen. Dat is geen technologische keuze. Dat is een vreemde tegenstelling.
Begrijp me goed: wantrouwen richting technologie is gezond. Zeker als het gaat om verkiezingen. Maar selectief wantrouwen is iets anders. Als we bang zijn voor manipulatie, dan moeten we die angst consequent toepassen óf juist investeren in oplossingen die veiligheid en transparantie combineren.
De grootste kwetsbaarheid van het huidige systeem is niet een hacker buiten het stemlokaal maar een vermoeide teller binnen. Misschien wordt het tijd dat we het debat opnieuw voeren. Niet vanuit angst maar vanuit realisme. Want als straks een AI onze moties schrijft, onze vragen stelt en onze antwoorden formuleert maar we nog steeds met een potlood stemmen…
…dan is niet de technologie het probleem maar ons vertrouwen.

Plaats een reactie
U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.
Wat mij in dit stuk stoort is dat de auteur geheel voorbij gaat aan de daadwerkelijke reden dat we niet meer met computers stemmen: Het papieren proces is door iedereen van voor tot achter te controleren én borgt het stemgeheim. De werking van stemcomputers is zonder technische kennis niet te controleren en als de software geen open source wordt het ook mét technische kennis erg lastig.
Je vergeet nog een belangrijke reden volgens mij: fraude is bij papieren stemming lastig te schalen. Dus (zeker bij landelijke verkiezingen) is het heel lastig om te zorgen dat er grote afwijkingen ontstaan. Bij digitaal stemmen hoeft maar 1x de software die op alle stemcomputers komt te staan gehacked te worden. Of het centrale systeem dat alles telt hoeft maar 1x gehacked te worden.
Een nieuwe bijdrage in rijke traditie "mensen die niets van verkiezingen of computers weten die pleiten voor verkiezingen met computers"!
De kern van een democratie is niet alleen een mechanisme om besluiten te nemen; het is vooral een sociaal ritueel: een vreedzame machtsoverdracht, waarbij de burger zowel verantwoordelijkheid ervaart, als deelneemt aan een groter geheel. Hierbij wordt vooral gestemd op basis hoe men zich voelt en niet zozeer wat men vindt. Dat maakt het proces ook zo gevoelig voor desinformatie. Je wilt gewoon ergens nog een element dat niet te hacken is. Een stemmachine is ook iets heel anders dan een stemmen-tel-machine. Een stemsysteem combineert moderne technologie met robuuste waarborgen voor anonimiteit, transparantie en toegankelijkheid in vijf stappen. Een goed stemsysteem begint met een proces om kiezers te identificeren en te verifiëren. Dit kan met een combinatie van een identiteitsbewijs en een anonieme stemtoken. Het is cruciaal dat deze identificatie volledig gescheiden blijft van het stemproces om de anonimiteit van de kiezer te waarborgen. Zodra de stemming wordt geregistreerd, wordt deze direct geanonimiseerd. Dit betekent dat de stem wordt losgekoppeld van de identiteit van de kiezer door middel van cryptografische technieken, zoals homomorfe encryptie, zodat zelfs een systeembeheerder geen verband kan leggen tussen stem en stemmer. Die geanonimiseerde stemmen worden in real-time verzameld en opgeslagen in een beveiligde omgeving. Hierbij wordt gebruik gemaakt van blockchaintechnologie om elke stem transparant, onveranderlijk en controleerbaar te maken. Een onafhankelijk validatiesysteem controleert vervolgens de integriteit van de stemmen. Dit proces maakt gebruik van openbare controlemechanismen, waarbij burgers en onafhankelijke waarnemers de telling kunnen verifiëren zonder de anonimiteit te schenden. De resultaten worden direct na sluiting van de stembussen gepubliceerd. Dit proces gebeurt transparant en is op elk punt verifieerbaar door zowel professionals als burgers. In het papieren proces zie je al die stappen fysiek voor je ogen gebeuren.
Een stemmenTELmachine werkt heel anders. Die wordt gebruikt om papieren stemmen automatisch te tellen. Het combineert de tastbaarheid en controleerbaarheid van papieren stemmen met de efficiëntie van technologie. Dit systeem is veiliger, omdat de papieren stem altijd als fysieke controle achterblijft. De belangrijkste reden waarom het huidige systeem gewoon zou moeten blijven is dat het vooral ook een sociaal ritueel van de burgerplicht is. Stemmen als het ritueel dat burgers samenbrengt. Het stemmen met een rood potlood in een buurtschool, vaak met kinderen aan de hand, is een krachtig symbool van participatie en gelijkheid waar generaties voor gevochten is. Het fysieke proces van een stembiljet invullen en in een bus stoppen is intuïtief en begrijpelijk, ook voor ouderen en digibeten en heel tastbaar. Het geeft een gevoel van controle en betrokkenheid. Je staat te klooien met een potloodje in een hokje met een veel te groot formulier dat je uit moet vouwen en weer op moet vouwen om in een grote bus te doen. Stemmen in een lokaal stemlokaal versterkt de sociale cohesie. Je ziet je buren, spreekt mensen en voelt dat je deel uitmaakt van een collectieve handeling. Je neemt de kids mee, die daarmee worden opgevoed in de democratische waarden, want zij worden spelenderwijs geïntroduceerd in de kernwaarden van democratie, zoals verantwoordelijkheid en burgerplicht. Zie het een beetje in de geest van Koningsdag of Prinsjesdag: het zijn rituelen die zowel traditie als een gedeelde identiteit versterken in de interactie tussen Burger en Staat. Het stemmen met een rood potlood is een democratische traditie die de burger dus niet alleen een stem geeft, maar ook een rol in het grotere geheel.
De kern van het probleem is niet technologie, maar Vertrouwen. Papieren stemmen worden gezien als tastbaar en onmisbaar, terwijl digitale systemen als ondoorzichtig en manipuleerbaar worden beschouwd. Dit wantrouwen is gezond en ja, ook selectief. Door te investeren in transparante technologieën, zoals blockchain en open source software, kunnen we de veiligheid en snelheid van digitale systemen best combineren met de controleerbaarheid van papieren processen. Echter, waar we het hier eigenlijk over hebben is ONDERBUIK TRUST, Vertrouwen op basis van verifieerbare claims op een intersubjectieve werkelijkheid vereist technologieën waar woorden bijhoren die de meeste mensen niet eens kennen, dus laat staan de onderliggende concepten kunnen doorgronden. Keep it simple! Wat je ook stemt ... je staat in datzelfde schooltje in een datzelfde hokje. Jouw stem blijft fysiek en anoniem, met papieren biljetten en een rood potlood en stemmentelmachines KUNNEN zorgen voor snelle en betrouwbare tellingen, terwijl hertellingen mogelijk blijven (handig in Gorinchem). Kortom, democratie als een dagelijks opnieuw opgepoetste traditie: modern én menselijk. Diezelfde politicus die vervolgens inderdaad 'zonder Last ende Ruggespraeck' (en waarschijnlijk zonder een begin van kennis) loopt te klooien met AI en tweets staat onder wel degelijk de tucht van de moderniteit. Als het onzin is wat er wordt verkondigd, is dat razendsnel duidelijk. Deels dankzij diezelfde AI. In het stemhokje blijven we met de voetjes op de grond en dat is hartstikke belangrijk. Zo eens in de zoveel tijd.