SureSync heeft in lijn met het federatief datadelen een oplossing ontwikkeld voor het delen van informatie over organisatiegrenzen heen. Met dit zogeheten SureSync Data Station kunnen overheden en organisaties veilig en gewaarborgd, snel en foutloos actuele inzichten uitwisselen, terwijl de data bij de bron blijft. Victor den Bak, portfolio architect bij SureSync, is het brein achter het Data Station.
‘Overheid moet federatief datadelen dicteren’
Het Europese antwoord op de vraag hoe digitale soevereiniteit georganiseerd moet worden is federatief data delen: samenwerken met data, terwijl je zelf de baas blijft over je eigen gegevens. Als burger en consument, maar ook als bedrijf en overheidsinstelling.
Den Bak is ervan overtuigd dat de Europese denkrichting van federatief data delen de juiste is. “De digitale samenleving staat onder druk. We lijken de grip kwijt te raken. Dé manier om de digitale samenleving op een hoger plan te brengen, is het omkeren van de dataketen: de data blijft bij de bron en je wisselt veilig en gecontroleerd, volgens afgesproken standaarden en in een uniforme taal informatie met elkaar uit. Dat kan met het Data Station.”
In de gezondheidszorg wordt het Data Station met succes toegepast. Den Bak: “In de zorg wordt ongeveer iedereen bedolven onder de verantwoordingsverplichtingen. We moeten veel slimmer gaan werken voor betere zorg tegen lagere kosten. Compliance zit in het Data Station ingebakken, relevante data komt direct uit betrouwbare bronnen en dat scheelt veel handwerk en veel fouten.”
De digitale samenleving is op veel vlakken gebaat bij slimmer omgaan met data, hogere kwaliteit van data, meer eerlijkheid en transparantie, meer regie, grip en controle, zegt Den Bak. “De verwachtingen van burgers, consumenten en ondernemers van de digitale samenleving worden alleen maar hoger. Voor de beslissingen die ons leven bepalen willen we dat de digitale speld in de hooiberg per omgaande beschikbaar is.”
Het is volgens Den Bak een socio-technisch vraagstuk: hoe richten we de digitale samenleving in? “En hoe ga je als organisatie of overheid met databeschikbaarheid om? Een Data Station is een investering in een eenvoudiger IT-landschap, ook qua data-verantwoordelijkheden. Het is relatief eenvoudig in te voeren, soms het laatste puzzelstukje.”
Een toekomst vast ecosysteem voor gegevensuitwisseling, met meerdere aanbieders, maximale interoperabiliteit, goede waarborgen en open standaarden, biedt een beter economisch model en betere maatschappelijke resultaten. Volgens Den Bak is het de rol van de overheid dit nieuwe normaal te dicteren, omdat deze aanpak kansen biedt. “Maar ook omdat het te weinig delen van data nu een van de grootste risico’s vormt.”
Plaats een reactie
U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.
Dat ligt nog wel wat genuanceerder dan een synchronisatiedoosje ertussen klikken. De essentie van de EU Data Space visie is in eerste instantie Open Source en Open Standaarden. Het onderliggende model is ontzettend elegant, maar ook abstract. Je praat al snel over een stuk of 16 disciplines die in onderlinge cohesie moeten worden gebracht, OVER organisaties heen, om de benodigde Soft Architecture op te kunnen bouwen. Probeer maar eens in al die legacy organisaties de vrije geesten te vinden die - ten eerste de kennis op willen doen NAAST hun werk - en daarnaast de politieke en operationele ruimte krijgen om de organisatie (dus vaak mandaat) overschrijdende sociale vertrouwensrelaties op te kunnen bouwen in een wereld waar iedereen nog is opgegroeid met infrastructuur centrisch denken (en dus geen data centrisch denken) en content centrisch denken (en dus geen context centrisch denken). Het is niet voor niets dat je daarvoor in lagen moeten denken, met bijvoorbeeld het International Data Spaces Reference Architecture Model (https://internationaldataspaces.org/offers/reference-architecture/) als Leitmotiv, in te vullen met bijvoorbeeld www.fiware.org/catalogue context brokers (and then some) en het www.ishare.eu Trust & Governance Framework. Pas op om daar zomaar een doosje tussen te zetten, want dat worden Single Points of Failure én lock-in. Als je de data lostrekt van de functie en de identiteitbepaling (op basis van verifiable credentials als evenzovele identifiers die weer kunnen komen vanuit autoritatieve en corroboratieve databronnen) dan kun je uitstekend ZONDER dat soort kastjes, maar vooral ook de bestaande infrastructuur gewoon blijven gebruiken. Wel zeer eens met de stelling dat de overheid dit nieuwe normaal zou moeten dicteren, maar dan NIET de HARDE infrastructuur, maar de ZACHTE infrastructuur. Dat zou al heel erg geholpen zijn met de https://ngsi-ld.org/ API standaard verplicht stellen, zoals een aantal verstandige EU landen al gedaan hebben. Dan blijft er meer dan genoeg ruimte voor dit soort synchronisatie knooppunten, maar dan kun je daar in het LD (Linked Data) element van de NGSI-LD koppeling als Policy Decision/Enforcement Point ook glashelder naar verwijzen. Dan blijft de keuze aan HOE elk overheidsonderdeel zich kan en wil organiseren lekker aan de CIO/CDO, want geen enkel overheidsonderdeel is hetzelfde.
Noch organisatorisch, noch juridisch, noch in de geest van Montesquieu en Thorbecke.
Denkrichting van dit artikel 100 punten, maar dit is geen tooltjes discussie.