Als je wilt afwijken van de status quo, ligt wonderlijk genoeg de argumentatieplicht alléén bij het voorstel voor verandering, en niet bij de rest, schreef Hans Stegeman laatst op LinkedIn. Zo blijkt. Overigens werd er wel één argument door de schoolvader gegeven: gemak.
Wappie
Onlangs noemde een schoolvader mij ‘wappie’ toen ik voorstelde Signal te gaan gebruiken als communicatiekanaal voor de ouders. Het wonderlijke was dat andere ouders die aanvankelijk openstonden voor Signal, opeens aan het twijfelen werden gebracht.
Als diegene die constant vragen stelt bij dominante narratieven en zogenaamde vanzelfsprekendheden, kwam ik wat vermoeid en met tegenzin terug van een zomervakantie, al de tweede zomervakantie op rij. In mijn opstartdagen na mijn vakantie voel ik het: ik wil niet meer praten over generatieve AI, ik wil er niks meer mee te maken hebben. Het gemaksargument begrijp ik niet. Of het nu gaat om AI of WhatsApp. Gemak voor wie?
Hoe sterk is het verzet als je het zo dichtbij huis niet eens waar kan maken?
Een zomer vol bosbranden, maar gretig blijft men generatieve AI gebruiken die het klimaat nog sneller de strop omdoet. Een zomer vol polarisatie, maar men blijft algoritmes voeden. Een somberheid valt over me heen en ik ben moe. Begint verzet niet in het klein? Maar hoe sterk is dat verzet als je het zo dichtbij huis niet eens waar kan maken? Als men je ‘wappie’ noemt en anderen daar duimpjes aan geven? Als je op het schoolplein om je heen kijkt en denkt: hoor ik er wel bij?
En dan opeens is er een groepje bezorgden dat een Signalgroep opricht en gezamenlijk dit vermoeide gevoel over AI weet te verwoorden. Samen schrijven we een stuk voor Vrij Nederland over het verplichte Klöpping-corvee dat we steeds tegen wil en dank doen: het puinruimen nadat Alexander Klöpping bij EVA weer AI heeft mogen ‘duiden’. Wat volgt is veel bijstand en steun, maar ook veel tegenstand die zich vooral richt op de vrouwen en gekleurde mensen in ons gezelschap. Het gaat niet om inhoud, maar om machtsverhoudingen. Mensen wegzetten, buitensluiten.
Maxim Februari zei in Zomergasten dat kunst maken het verzet is dat nog mogelijk is. Schrijven in zijn geval. Ik ga ook meer schrijven, maar niet meer voor iBestuur. Dankbaar dat ik hier mijn verwonderingen mocht delen, zonder dat ik wappie werd genoemd (voor zover ik weet). En dat ik er even bij mocht horen. Ik blijf opkomen voor een rechtvaardige, leefbare wereld, en zal daar gesprekken over blijven voeren. Met iedereen. Op inhoud.
Deze blog is ook gepubliceerd als column in iBestuur Magazine #60
Plaats een reactie
U moet ingelogd zijn om een reactie te kunnen plaatsen.